چه پر شر و شوری هنوز
تنها نامی مانده ز جا
پر غوغاست لیک
همانند آمدنت در فصل بهار گذشتی
چه فرق دارد ؟ سلامی و پیامی ، باشد یا نباشد
دوست شاعر می گفت : این بد ترین نوع دلتنگی ست
به صبا سلامت می سپارم
به عطر دلکش اقاقی ، به قاصدک های این باغ
چه خون ها که جاری نکردم از دلت!
چه نا مرادی ها ،بر الماس دیده روا نداشته ام!
تو بهاری
تو خود نسیم دلفریب دریایی
تو ساحل آرام سپید ماندگاری
به تو سلام می کنم
و تا ابد در انتظار خواهم ماند
سوسن وحشی دشت.
در درازی راهی خاموش
شوکرانی از هجر نوشانده اند
و افسار گسیخته سوی عدمم
دیگر زبان قافیه و ردیفم را ، هیچ نمی داند
بی گواه و حضور تاییدی
خواهم رفت .
کوله بارم تهی از همه شب ها
و همه لبخند ها
و همه اوج ها و فرود ها.
در درازی راهی خاموش
که طراران در انتظار پایان جاده اند
آخرین نای بودن را در انتظار شومشان کمین نشسته اند
در این نا مفهوم گنگی بی انتها
هر دم تبلیس ابلیس نیشتر زهر آلوداش را هدیه قامتم نموده
و خویش
و حجاب های نورانی راه پر آشوب
آفت عشقی جاوید گشت
و تنها یک نهایت در پیش
در درازی راهی خاموش ...
غریبانه سکوتم را شکستند
امیدم را بریدند ای دریغا
چکید اشک و سبویم را شکستند
نشستم سر به زانو دیده پنهان
یتیمانه وجودم را شکستند
پناهم شب غروب بی کسی ها
ستم کردند وجودم را شکستند
به پا کردم نمازی تا بگریم
مناجات قنوتم را شکستند
بی طلوع و بی غروب ایستاده ام
« از این همرهان سست عناصر دلم گرفت »
تنها حضور یار مرهم رنج است
چشم براه دیوار هایی بلند و سیاه
ابر آسمان سخت بخیل است و ساحلی نمی یابم
سینه خروار خروار هجر است و درد و گلایه
فوج فوج کلام ، بی تاب نوشتن
دوباره بر جای می مانم
خفقانی اسیر گلوی گفت
برو ای دوست
در پی خویشتنت
اینجا انتظار مرگ را مدفون نمودم
سفرت به سلامت
دیگر منتظر نیست
مکن از قید قفس بهر خدا آزادم
صید مجروحم و دلباخته صیادم
دلگشا تر ز بهشت است مرا حلقه نور
تا که در حلقه مهرت طاهرا افتادم
می کنم یاد شما گرچه که یادم نکنی
می کشم ناز شما گرچه که نازی نخرم
الفتی هست مرا با قدح و میخانه ات
قامتت راست کن ای راهبر فرهیخته ام
گله از دوست نبود از تو بود ای من دون
داد دل با که بگویم که خود خواسته ام
می برندت ز برم تا که ببری دل من
می بری از من و ترسم که بری از یادم
روز قتلم چو رسد روز خوش عمر من است
گر چه در مسلخ عشق هستم و دلداده جلادم
نبری از یاد پسر را ز جفا ها فریاد
گر چه دانم که به گوشت نرسد فریادم
b
استاد
پذیرش
تا لحظه آخرین